طبیعت امروز Today's Nature
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: حسین بدری پور - چهارشنبه ٢٤ خرداد ۱۳٩۱

به نقل از سایت ایرن:                    نهضت جهانی برای تغییر
بان کی مون- هفته آینده، رهبران جهان برای مناسبتی مهم یعنی کنفرانس ملل متحد برای توسعه پایداردر شهر ریو دوژانیور گردهم می آیند. آیا این کنفرانس موفق خواهد بود؟ به نظر اینجانب، بلی.         


به یقین مذاکرات مقدماتی طولانی بوده است. حتی در حال حاضر اختلاف بر سر جزئیات آنچه  "سند نهایی" نامیده می شود بیشتر از توافق بر سر آن است. در عین حال این امر معیارمشخصی نخواهد بود. آنچه بیشتر اهمیت دارد دست آورد ی است که کنفرانس ریو از قبل به دست آورده، بعبارت دیگرایجاد "نهضت جهانی برای تغییر".

ریو + 20 نقطه عطفی در مسیری طولانی است. "اجلاس معروف زمین 1992" توسعه پایدار را دردستور کار جهان قرار داد. امروز درک دقیق و گسترده تری از این امر تاریخی داریم: چگونه توازن بین نیاز های توسعه ای و رشد فزاینده جمعیت جهان ایجاد نماییم تا همگان بتوانند از ثمره پیشرفت و توانایی رشد اقتصادی با در نظر گرفتن حفاظت ازارزشمند ترین منابع زمین یعنی خاک، هوا و آب  بهره ببرند. در ریو بیش از 100 نفر از سران کشور ها و دولت ها به تقریبا بیش از 25 هزار شرکت کننده برای  ترسیم نقشه راه آیند ملحق خواهند شد. برای مدت طولانی ما درمسیر به سوی پیشرفت همه چیز را مصرف و نابود می کردیم. این روش منسوخ شده است. در ریو باید روش جدید ی را ایجاد نماییم یعنی الگویی برای اقتصاد قرن بیست ویکم که این تئوری که می گوید بین رشد و محیط زیست باید تضاد باشد را رد نماید. به گونه ای فزاینده  درک می کنیم که با سیاست های هوشمندانه همه جانبه، دولت ها می توانند اقتصاد های خود را شکوفا نمایند، فقر را کاهش دهند، مشاغل آبرومند ایجا کنند و رشد اجتماعی را سرعت بخشند به شکلی که ملاحظه منابع طبیعی محدود زمین را نیز کرده باشند.

اینجانب معتقدم زمان تغییر غیر قابل بازگشت است. تمامی شواهد در اطراف ما وجود دارد که به وضوح در کشور های بزرگ و کوچک، فقیر و غنی قابل رویت است. باربادوس، کامبوج، اندونزی، جمهوری کره و آفریقای جنوبی در میان کشورهای بسیاری هستند  که از قبل راهبرد های "رشد سبز" را پذیرفته اند که بر اساس آن منابع طبیعی را به گونه ای موثر تر استفاده  می نمایند، شغل ایجاد کرده و توسعه ای که کربن کمتری اشاعه می دهد را ترویج می کنند. ارمنستان، آذربایجان، مصر، کنیا، اردن، مالزی، مکزیک، نپال، سنگال و اکراین در حال اجرای فن آوری های نوین رشد سبز در انواع صنایع از کشاروزی گرفته تا گردشگری هستند. چین متعهد گردیده تا 16 درصد از نیاز های خود به انرژی را تاسال 2020 از منابع تجدید پذیر تهیه کند. همچنین برنامه دارد مبلغ 450 میلیارد دلار بر بازیافت ذباله و فن آوری ها پاک بر اساس برنامه توسعه پنج سال خود سرمایه گذاری کند. 

در برزیل مدیریت پس ماند و بازیافت موجب ایجاد شغل برای 500 هزار نفر شده است که اکثر آنان را حاشیه نشینان شهر ها تشکیل می دهند. بر اساس "اقدام ملی تضمینی استخدام روستایی" هندوستان پرداخت به مردم برای مدیریت بهتر منابع طبیعی مانند جنگل ها و آب شیرین را آغاز کرده است. به هر کجا که بنگرید  مسئولان محلی و ملی اصولی را تصویب و اجرا می کنند که مشترکا می توانند به ما کمک کنند که از دورنمای محیط زیست تخریب شده و رشد اجتماعی نابرابر ما را به سوی عصر نوین فراگیر همراه با رشد متوازن پایدارهدایت    کند. 

کشور ها و دولت ها در راه این انتقال تنها نیستند. در ریو بیش از یک هزار تن از روسای شرکت ها از همه قاره ها پیام مشترکی را ارائه می دهند: کسب و کار مثل گذشته دیگر عملی نیست. بسیاری از آنان عضو "پیمان جهانی ملل متحد" هستند یعنی داوطلبانی در نهضت بخش خصوصی در حال رشد که این واقعیت را درک نموده اند که مسئولیت صنفی در قرن بیست یکم به معنای مسئولیت پایدارنیز هست. بنابراین شرکت نایکNike (قهرمان آنچه که به آن"حلقه بسته" تولید گفته می شود آلودگی صنعتی را به حد اقل رسانده است) ابتکار برنامه جدیدی را به دست گرفته به نام Mata no Peito (به زبان پرتقالی یعنی همه چالش ها را پذیرا باش) که بر اساس آن کمک به حفاظت از زیست بوم جنگل های برزیل می کند. شرکت یونی لور (Unilever) تصمیم گرفته  تا 2020 تمامی مواد خام مورد نیاز خود را از منابع پایدار تهیه نماید. شرکت سافاریکوم(Safaricom) کنیا برابری  جنسیتی را در سیاست های داخلی خود ادقام و محیطی دوستدار مادر ایجاد کرده است.

در عین حال شرکت مایکرو سافت اعلام کرده است به زودی ضمن تولید محصولات خود دیگر کربن اشاعه نخواهد داد. شرکت براد گروپ (Broad Group) چین اعلام کرده است دستگاه تهویه هوایی تولید خواهد کرد که 200 درصد کمتر انرژی مصرف کند و در حال حاضرساختمان ها ی پایدار می سازد و محصولات متنوعی که کمتر انرژی مصرف می کنند تولید می کند. شرکت تاف استاف (TuffStuff) از کشور موریتوس می خواهد انرژی ارزان و مطمئن خورشیدی را برای 33 میلیون آفریقایی تا سال 2016 ارائه دهد و "شرکت انرژی آینده ابوظبی" تلاش می کند شبکه برق رسانی درروستاهای افغانستان و جزیره توگو در اقیانوس آرام جنوبی ایجاد کند.

انرژی در ریو مورد توجه قرار خواهد گرفت. اینجانب آن را "خط طلایی" می نامم که نقطه ها را به آینده ای پایدار متصل می کند یعنی راهنمای اصلی برای توسعه ، فراگیری اجتماعی و حفاظت محیط زیست شامل پیشگیری از تغییرات آب و هوایی.  اینجانب ابتکاری ارائه دادم با عنوان "انرژی پایدار برای همه". هدف از این ابتکار تضمین دسترسی جهانی به خدمات انرژی پیشرفته  است برای یک از هر پنج نفر مردم جهان که به آن دسترسی ندارد تا به وسیله دو برابر کردن کارایی انرژی و دو برابر کردن سهم انرژی های تجدید پذیر در سطح جهان، حدر رفت انرژی  در سبد انرژی ها کاهش یابد. در ریو روسای دولت ها، شرکت ها و جامعه مدنی مجموعه ای از اقدامات برای پیشبرد این اهداف از ترویج اجاق گاز های پاک تر و کم مصرف تر گرفته تا کمک به دولت ها برای افزایش استفاده از انرژی گرمای هسته مرکزی زمین و توان بالقوه جهت استفاده از سایر انرژی های تجدید پذیر را ارائه می دهند.

انرژی پایدار برای همه الگویی شراکتی برای آینده است. اصل آن آسان ولی توانمند است: سازمان سازمان ملل متحد از توان بی نظیر گردهمایی خود برای جمع نمودن تمامی نقش آفرینان مربوطه دور یک میز استفاده می کند تا آنان بتوانند برای هدفی مشترک و نیکو اقدام نمایند. در نهایت این امرآن چیزی است که ریو + 20 می خواهد. بلی، مذاکرات به تنهایی خیلی مهم هستند. توافقاتی که امروز بر روی کاغذ نوشته می شوند شاخص بحث های فردا خواهند بود. اما ریو + 20 فراتر از آن خواهد رفت. ریو + 20 بیان نهضت جهانی پویایی است برای تغییر یعنی گامی بزرگ به سوی آینده ای که می خواهیم.

دبیر کل سازمان ملل متحد

حسین بدری پور
من بیش از یک دهه سابقه کار در سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور را دارم و در حال حاضر هم در مقطع دکترای منابع طبیعی تحصیل می نمایم. هدف از راه اندازی این وبلاگ اطلاع رسانی در خصوص مباحث روز منابع طبیعی و محیط زیست از قبیل همایش ها، پروژه ها و طرح های مرتبط در سطح ملی و بین المللی می باشد.
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :