طبیعت امروز Today's Nature
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: حسین بدری پور - جمعه ۱ آذر ۱۳٩٢

شفقنا زندگی- رونق صنعت بازیافت در چین به عنوان سومین گزینه ی مناسب در میان فعالیت های مثبت زیست محیطی شناخته شده است.ادم مینتر، روزنامه نگار اهل شانگهای کتابی را با عنوان «سیاره زباله» به تازگی منتشر کرده است که نشان می دهد چگونه چین به مرکز بین المللی بازیافت جهانی تبدیل شد.


هر روز، کشتی های کانتینری وارد بندر شهر جنوبی شنژن در کشور چین می شوند که محموله ی آنها پالت های بسته بندی شده از قراضه های آهن، پلاستیک، کاغذ و دیگر موادی است که سایر کشورهای دنیا نمی توانند یا نمی خواهند دوباره از آنها استفاده کنند. چین اجناسی که در دیگر کشورهای جهان دور ریخته می شود را تبدیل به کالاهایی می کند که به شدت به آن نیاز است. برای مثال آلومینیوم قراضه اتومبیل ها را ذوب می کند و برای شرکت های اتومبیل سازی ژاپنی صادر می نماید. قراضه های پلاستیک نیز تبدیل به تخته های پلاستیکی می شود تا در تولید عرشه مورد استفاده قرار گیرد.

 

مینتر می گوید: «من به این مسئله به عنوان داستان پنهان جهانی شدن فکر می کنم. کشتی های باری چین را با کالاهایی همچون اجناس الکترونیکی، پوشاک، اسباب بازی، لوازم منزل، کفش و غیره برای عرضه در کشورهای دیگر همچون امریکا ترک می کنند. پس از آنکه این کشتی ها در مقصد تخلیه شدند، کشتی های مشابه قراضه های فلزات و دیگر مواد پسماند را به این کشور می آورند، یعنی به کشوری که خود به طور ناامیدکننده ای با کمبود منابع روبروست.»

تاثیر زیست محیطی کالاهای پسماند و آلودگی های سمی در لندفیلدهای چین، به طور روشن در سال ۲۰۱۱ به واسطه ی مستند «پکن محاصره در زباله» به نمایش درآمد. این فیلم زندگی زباله گردهای لندفیلدهای پکن را به تصویر می کشید. آنگونه که این مستند نشان می داد، مهاجران روستایی زندگی فقیر و رقت انگیزی در صدها زباله دانی در اطراف پکن داشتند.

 

مینتر در کتاب خود به توصیف صنعت بازیافت در شهر «ونان» در استان «هبای» چین می پردازد؛ جایی که کارگران گازهای ساطع شده از پلاستیک هایی را که با هدف بازیافت مدفون شده اند، استنشاق می کنند، رودخانه شهر با زباله و جلبک مسدود شده و حتی یک قبرستان قدیمی ویران شده تا جای بیشتری برای لندفیلدها ایجاد گردد. «ونان» که زمانی بخاطر هلو و خاک معطرش معروف بود، اکنون یک زباله دانی شده است.

البته مینتر از سوی دیگر رونق صنعت بازیافت در چین را به عنوان سومین گزینه ی مناسب در میان فعالیت های مثبت زیست محیطی شناخته است. چرا که وی معتقد است به طور کلی بی نهایت خوب بهتر است که مصرف کاهش یابد.

مینتر می گوید: «من از استعاره سیاره به عنوان یک بیمارنهایی یاد می کنم که بازیافت یک داروی معجزه آمیز است که می تواند چرخه زندگی آن را توسعه دهد. بنابراین بهترین مدیریت پسماند- توانایی برای توسعه ی چرخه ی زندگی این بیمار- مصرف ما را برای مدت زمانی اندکی طولانی تر، افزایش خواهد داد.

 

مینتر می گوید: « درحال حاضر صنعت بازیافت چین آنقدر کارآمد است که زمانی که یک بار از زباله های چینی به یک لندفیلد برسد، موادی که قابل استفاده مجدد یا قابل بازیافت باشند، در آن بسیار کم باقی مانده اند.»

مینتر این سوال را مطرح می کند که آیا این چرخه زندگی پایدار است یا خیر و سپس خود به آن پاسخ منفی می دهد. با این وجود وی اذعان می دارد: « بدون کارگران زباله دان های چینی، مشکل حتی بدتر هم می شود چرا که با صرف نظر از صنعت بازیافت برداشت از معادن و جنگل تراشی در چین افزایش خواهد یافت.»

اگر چنین است که دانش لندفیلدهای پرلجن و پلاستیک های سوخته احساس ترس و وحشت در انسان ها بوجود آورده است، او تنها یک راه حل برای آن سراغ دارد: «در جایگاه اول خرید اینهمه زباله و نخاله را متوقف کنید».

حسین بدری پور
من بیش از یک دهه سابقه کار در سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور را دارم و در حال حاضر هم در مقطع دکترای منابع طبیعی تحصیل می نمایم. هدف از راه اندازی این وبلاگ اطلاع رسانی در خصوص مباحث روز منابع طبیعی و محیط زیست از قبیل همایش ها، پروژه ها و طرح های مرتبط در سطح ملی و بین المللی می باشد.
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :